تهران - حیات حرفی  بگوی  و  از  لب  خود  کام ده مرا                                               ساقی ! ز پا فتاده شدم ، جام ده مرا  فرسوده، دل ز مشغله جسم و جان ، بیا                                              بستان  زخود  ،  فراغت  ایام  ده مرا  رزق    مرا   ،   حواله   به   نامحرم  مکن                                              از دست  خویش  ، باده گلفام ده مرا  بوی   گلی   ،   مشام  مرا  تازه  می  کند                                               ای  گلعذار !  بوسه  به  پیغام ده مرا  عمرم  رفت  و  حسرت مستی زدل نرفت                                                عمری  دگر  ز  معجزه  جام  ده  مرا  ای  عشق !  شعله  بر  دل  پُر  آرزو  بزن                                             چندی  رهایی  از  هوس  فام  ده مرا   جانم  بگیر  و  جام  می از دست من مگیر                                             ای مدعی هر آنچه دهی ، نام ده مرا  مرغ   دلم   به   یاد   رفیقان  به  خون  تپید                                             یا رب !  امید  رستن از این دام ده مرا  بشکفت    غنچه ی دلم   ای   باد   نو بهار                                             خندان  دلی بسان  (امین) وام ده مرا